Adrianna Wolińska

Wizja Williama Kentridge’a nie jest łatwa w odbiorze i interpretacji. Moim zdaniem stanowi to jej zaletę, ale rozumiem, że część widowni mogła wystawić na zbyt ciężką próbę. W niczym jednak nie zaburzyła strony muzycznej Orfeusza w Glyndebourne. 

Bardouil w Kolekcji prywatnej z perwersyjną przyjemnością zanurza się w obrazach cudzych tragedii: upadłych gwiazd, rozbitych życiorysów, cierpiących kobiet.

Anna Karasińska tworzy prawdziwą scenę niezależną i alternatywną – choć może wcale nieteatralną. Scenę wędrowną, pojawiającą się raz tu, raz tam. Teraz – we Wrocławskim Teatrze Pantomimy.

Barbara Wysocka słusznie zwraca uwagę, że Shakespeare świetnie sprawdza się na pustej scenie, grany poza czasem, w niedookreślonej przestrzeni. Ale czy słusznie przenosi to podejście na XIX-wieczną adaptację Romea i Julii Charles’a Gounoda?

Twórczynie Prania muzgó kupują w darknecie fałszywy dowód osobisty i na jego podstawie kreują personę Karola Warkockiego. Zakładają mu konto na Facebooku i obserwują działania algorytmów, które szybko zaczynają podsuwać Karolowi treści skrajnie prawicowe.

Data Tavadze jest twórcą teatru politycznie zaangażowanego, niestety Anioł zagłady nie jest tego dobrym przykładem. Nie ma mocy satyry, prowokacji, nie skłania do rachunku sumienia.

Polska to nie Meksyk, CBŚ to nie FBI. Może dlatego tak trudno w Adrenalinie przyjąć zastaną narkotyczną rzeczywistość i w nią uwierzyć?

W świecie instagramowych afirmacji, fotogenicznego balansu i monetyzowanej bliskości Gabriela Zapolska wydaje się konceptem wręcz surrealistycznie antysystemowym. Mira Mańka ma świadomość, jak wywrotowo ta osobność może dziś wybrzmieć.

Niespodzianka! Pomysł na Lalkę wodewilowo-komediową z Teatru Rampa na Targówku jest bardziej wyrazisty niż pomysł na Lalkę postdramatyczno-krytyczną z Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy.

Adaptacja Larw odchodzi od opowiadania Agnieszki Szpili, a spektakl na tym zyskuje – przede wszystkim na poziomie budowania historii i postaci głównych bohaterek.