Dominik Gac

Różne artystki, różne dyscypliny, różne pomysły, jeden spektakl. Brzmi jak przepis na katastrofę. W najlepszym wypadku na proces, taki eee, no wiecie, eksperymentalny. Tymczasem niespodzianka! Collage to przykład teatru, którego w Polsce bardzo brakuje.

Klaudia Hartung-Wójciak rzuca wyzwanie dominującej w polskim teatrze tradycji dramatycznej. Ale choć robi to konsekwentnie i skutecznie, wciąż pozostaje w cieniu. Niesłusznie.

Zaczyna się od orgazmu, a potem robimy się senni. Przez połowę godzinnego przedstawienia można odnieść wrażenie, że nie jest to Krótki spektakl o matce i córce, tylko Dłużący się spektakl o starszej aktorce i młodszej aktorce.

– Nawet jeśli wykonujesz tę pracę uczciwie i transparentnie, to po kilku latach wytwarza się wokół ciebie pole władzy, które z biegiem czasu staje się coraz większe, tworzy się dwór, powstają frakcje – mówi Paweł Dobrowolski, dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie, uznany przez redakcję „Teatru” za jedną z osób o największym wpływie na realia rodzimej sceny. Co może dziś dyrektor teatru?

Teatr Klucz po raz kolejny zawstydza teatralny mainstream. Intro to jednocześnie absurdalna fiesta i polityczny cios w nos mentzenów tego świata. Nie wiecie, po co komu sztuka i artyści? Jedźcie do Poznania.

PISARZE W TEATRZE. Dorota Masłowska to dziś nie tylko klasyczka, ale i tradycjonalistka. Nieoczywisty zwrot – od osiedla ku akademii – rymuje się ze zmianami w polskim teatrze. Widać to w inscenizacjach jej tekstów. 

Ksiądz, pedofil, antysemita, agent SB. Oto Henryk Jankowski w sztuce Michała Kmiecika Prałat. Czy nowa premiera Teatru Telewizji w reżyserii Marcina Libera okaże się dostatecznie kontrowersyjna? Będzie skandal?

Little Gosi Wdowik to wspaniały spektakl. Piękny wizualnie i afektywny aż strach. Niewiele tu miejsca na myślenie, za to mnóstwo na przeżywanie. Byliście kiedyś szesnastolatkiem albo mieliście z szesnastolatkiem kontakt? No to wiecie, że chłopięce dojrzewanie nie jest najłatwiejsze.

W teatrze dominuje dziś pokolenie twórców wychowanych na popkulturze. Muzyka, po którą sięgają, pełni głównie funkcje sentymentalne. Kiedyś była buntownicza, a jej wykorzystanie dowodziło odwagi, dziś jest nostalgiczna i pomaga wykreować strefę komfortu.

– Można widzieć siebie między Grobem Nieznanego Żołnierza a miejscem, gdzie zginął Baczyński. Wybierać pomniki martwych zamiast żywych, martyrologię zamiast codzienności. Ja wybieram żywych: to, co nam po sobie zostawili, i to, co sprawiło, że przetrwali – deklaruje Jakub Skrzywanek, dyrektor artystyczny Narodowego Starego Teatru.