Jan Karow

Małgorzata Bogajewska przenosi dramat Henrika Ibsena do czasów transformacji. Telewizyjny Wróg ludu w jej adaptacji i reżyserii to opowieść o zblatowaniu władzy samorządowej z lokalną prasą, która działa odważnie dopóty, dopóki nie grożą jej nieprzyjemności.

Warszawa się zmieniła, zmienił się styl życia, musiał się zmienić także bohater. Być jak czterdziestolatek to gorzki portret mężczyzny w kryzysie, który nie wierzy już, że najważniejsze sprawy są jeszcze przed nim.

Nie pokazywał, jak coś ma być zagrane, ale potrafił podać pewne napięcie, o które mu chodziło. Dokładnie widział, co aktorzy robią – Jerzy Radziwiłowicz opowiada o pracy z Andrzejem Wajdą.

Bujną ma wyobraźnię Sławomir Narloch. Adaptując na scenę Pana Tadeusza, pokusił się o coś, co wydaje się nie do pomyślenia – przeniósł jego bohaterów do antyku. Pomysł jest karkołomny.

Wpadający konno do hali Stoczni Gdańskiej stary Hamlet, upozowany na husarza w zbroi, był symbolem brawurowej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie gotowości Polaków do powstania. Zaborcy, okupanci, komuniści, zgniłe elity – kimkolwiek byłby przeciwnik, zawsze powinien znaleźć się ktoś, kto wystąpi przeciw. Reżyser chciał, by podążający za Hamletem widzowie uznali jego bunt także za swoją sprawę.

Janusz Korczak na fali zainteresowania ideą spółdzielczości postanowił przybliżyć ją w przystępny sposób młodym czytelnikom. Sto lat później podobne cele przyświecają Staremu Teatrowi.

Niezależnie od tego, czy tytułowe opętanie uzna się za kategorię medyczną, teologiczną, czy poetycką metaforę, pozostaje jedynie tłem dla historii o samotności i zakłamaniu.

Kolejne historie są jak ośmiometrowe betonowe bloki, których od ponad dwudziestu lat Izrael używa do budowy muru separacyjnego. Tylko że w The Wall nie służą one do wzniesienia solidnej budowli.