Lidia Kępczyńska

Dryfowi niewiele można zarzucić. To spektakl, który daje autentyczną przyjemność oglądania, a przy tym pozwala zajrzeć we wrażliwość nastolatków wchodzących w dorosłość. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że już to gdzieś widzieliśmy.

„Zamiast zniszczyć wszystkie sekslalki, zamiast atakować ich użytkowników i krytykować producentów, możemy spróbować je przechwycić i użyć do tego, do czego zostały stworzone: do zabawy”. Agnieszka Jakimiak i Mateusz Atman tłumaczą, dlaczego zaprosili seksroboty na scenę Wrocławskiego Teatru Współczesnego. Premiera Deus sex machina już 11 września.

Obszańskiej udało się przekształcić doświadczenie szkolnej opresji w afirmację młodych ciał, młodych głosów i młodej energii.

Muszenie Jagody Szelc jest jakby brakującym rozdziałem Melodramatu Anny Smolar. Pokazuje perspektywę dorosłego dziecka alkoholika.

Owacja na stojąco nie oznacza już wybitnego przedstawienia. Bo jeśli jesteście stałymi bywalcami teatrów, to wiecie, że widownia zrywa się do oklasków bardzo regularnie. Znacznie częściej niż kiedyś.

Maciej Jaszczyński wyreżyserował swój dyplomowy spektakl na podstawie jednego z zapomnianych filmów Dereka Jarmana. Bez znajomości filmowego Jubileuszu spektakl może być nieczytelny.

Spektaklowi Aleksandry Bielewicz brakuje deklarowanej wkładki ideologicznej. Wychodzenie z roli ofiary? Dementowanie etosu bohatera? Odzyskiwanie sprawczości? Przykrywają to trendy kostiumy i efektowne światła.

Sfotografowała już spektakle Smolar, Jarzyny, Klaty, Kleczewskiej. Karolina Jóźwiak powoli zdobywa pozycję najbardziej rozchwytywanej fotografki polskiego teatru.

Barbara Bendyk i Krysia Bednarek stworzyły czułą, słodko-gorzką opowieść o kobiecości. Czas na wielki numer to portret siostrzeństwa ponad pokoleniami.

Wędrując znanymi korytarzami teorii feministycznych, dotarliśmy do ściany. Palestyna. Ludobójstwo. Nasza bezsilność. Ostatnia część zrealizowanego przez różne artystki tryptyku to jak dotąd jedna z najmocniejszych wypowiedzi rozpoczynającego się sezonu.