Magdalena Ożarowska

Polska to nie Meksyk, CBŚ to nie FBI. Może dlatego tak trudno w Adrenalinie przyjąć zastaną narkotyczną rzeczywistość i w nią uwierzyć?

Arkadius is dead jest przedstawieniem anachronicznym i pracującym na afektach, które jeszcze niedawno rozgrzewały polskie społeczeństwo, lecz dziś wydają się mocno przygasłe.

Sceny intymne to nie tylko nagie sceny symulowanego seksu, ale również przemoc fizyczna i seksualna, pocałunki, bliskość cielesna, praktyki lekarskie. Obecność koordynatora na planie filmowym staje się standardem – a jak jest w teatrze?

Przedstawienie Power Play jest częścią programu kuratorskiego Marty Keil, któremu przyświeca hasło „Do kogo należy teatr?". Keil stawia diagnozę: instytucje są wyeksploatowane, a pracownicy wycieńczeni. Proponuje rozszczelnienie systemu i włączenie tych, którzy nie mają sprawczości ani wpływu na debatę publiczną. W tym przypadku są to dzieci.

Atlas ptaków mógłby być niezwykle przejmującym spektaklem o depresji poporodowej, ale nim nie jest. Oglądając filmy o tej samej tematyce, chciałam uciec z sali kinowej, bo nie wytrzymywałam napięcia. We Wrocławiu miałam ochotę opuścić teatr z powodu narastającego zażenowania.

„Przysługuje mi godzinna przerwa na karmienie w ciągu dnia, ale wydaje mi się to trudne w realizacji. Bo co – ja wyjdę nagle z próby, a koledzy będą dalej pracować?” – Małgorzata Walenda i Łukasz Stawarczyk, aktorskie małżeństwo, opowiadają o łączeniu pracy w teatrze z rodzicielstwem.

Mężczyźni objaśniają mi świat to przedstawienie udane, rytmiczne i komunikatywne – takie, na które można zabrać mamę i przyjaciółkę. Nie udaje wielkiego teatru, ale opowiada o rzeczach fundamentalnych, dając osobom aktorskim możliwość stworzenia charyzmatycznych kreacji.

Kreacja Eweliny Żak rozczula, bo sprawnie meandruje pomiędzy banalnością codzienności a wydarzeniami, które na zawsze zmieniają dynamikę życia – jak śmierć rodziców czy opuszczanie domu rodzinnego przez dzieci. Widzki w podobnym wieku prawdopodobnie mogą zobaczyć w niej siebie: wrażliwą, zdystansowaną, a zarazem silną kobietę. 

Pracują w teatralnych duetach, ale nie są reżyserami. Czy to wygodna pozycja? Czy muszą walczyć o własną widoczność i podmiotowość? Co od nich zależy? I ile zarabiają? Odpowiadają Daria Sobik, Piotr Wawer Jr. i Hubert Sulima.

W środowisku krążą żarty o „polskiej mafii kuratorskiej”. Dlaczego osoby zajmujące się kuratorowaniem sztuk performatywnych tak często podejmują decyzję o emigracji?