Wanda Świątkowska

Adaptując powieść Julie Myerson, Gosia Wdowik sięga po historię uzależnienia córki opowiedzianą z perspektywy matki-pisarki. Najciekawszy wątek tej opowieści, dotyczący prawa autora do zawłaszczania cudzych doświadczeń, ginie jednak pod ciężarem rodzinnego dramatu.

Twórcy Samotnego mężczyzny przenieśli fabułę powieści w rzeczywistość współczesnej Polski, która trafnie rymuje się z Ameryką sprzed pół wieku. Poczucie zagrożenia i eskalowanie lęku – przed wojną, imigrantami, mniejszościami seksualnymi – nie wydaje się ani abstrakcyjne, ani odległe.

Scenariusz Wyspy jest związany z osobistą historią reżyserki: wieś Pachomowo na Białorusi, z której pochodzi jej rodzina, została w latach sześćdziesiątych XX wieku zalana, a mieszkańcy wysiedleni z powodu budowy zapory i zbiornika systemu wodnego Wilejka-Mińsk. Jest to zatem historia odpominania, szukania własnych korzeni, powrotu do wyobrażonej przeszłości.

Małgorzata Bogajewska została dyrektorką Teatru Ludowego w Krakowie w 2016 roku, miała wówczas 41 lat. Po dziesięciu latach jej dyrekcji należy docenić nie tylko przemyślaną politykę repertuarową, ale i liczne działania, które pozwoliły Ludowemu ponownie wejść do gry i konkurować na teatralnej mapie miasta.

Nie potrzeba dziennikarzy śledczych i telewizyjnych programów, kiedy ma się do dyspozycji scenę. Teatr Jakuba Skrzywanka jest interwencyjny i ważny, a kieleckie przedstawienie, wyrosłe ze złości i chęci protestu, ostre, spójne, konsekwentne.