Witold Mrozek

– Niemcy oniemiały i zamilkły. Społeczeństwo niemieckie wydaje się być w momencie paraliżu. Totalnej niemocy, niemożności ustawienia się po którejś ze stron – tak to odbieram w kontekście największych zbrodni i największych okropności naszych czasów, czyli ludobójstwa w Gazie – mówi Marta Górnicka po premierze Kassandry w berlińskim Maxim Gorki Theater.

Niespodzianka! Pomysł na Lalkę wodewilowo-komediową z Teatru Rampa na Targówku jest bardziej wyrazisty niż pomysł na Lalkę postdramatyczno-krytyczną z Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy.

PISARZE W TEATRZE. Atrakcyjny show, tożsamościowa opowieść, polityczna prowokacja. Szczepan Twardoch teatru niby nie lubi, ale wciąż do niego wraca.

Książka Marty Bryś o Teatrze Żydowskim to zespołowa (auto)biografia, a nie (auto)hagiografia teatru. Żaden inny warszawski teatr publiczny nie pozwolił sobie na współwydanie publikacji, w której jest tyle samokrytycyzmu.

BOW Wojciecha Grudzińskiego, jak sama nazwa wskazuje, koncentruje się na geście ukłonu – wyrazie jednocześnie teatralnej formy, jak i podległości.

– Mam poczucie, że księży w teatrze jest dużo, bo jest ich stanowczo za dużo w polityce. To trochę jak z myśliwymi – mówi dramatopisarz Michał Kmiecik przed premierą Prałata, spektaklu o księdzu Henryku Jankowskim w Teatrze TVP.

Coś, co u Białoszewskiego było żywym zapisem doświadczenia i czasu – zainscenizowane w 2026 roku wydaje się konwencją powtórzoną już milion razy w serialach, wywiadach, felietonach, dowcipach i anegdotach – przez co zbanalizowaną. Na szczęście spektakl oferuje więcej niż jedynie „absurdy PRL”.

Bohaterowie opowiadania Melville’a tkwią w imposybylizmie, by przywołać określenie popularne na polskiej prawicy; w niemożności zmiany rzeczywistości, która wydaje się coraz bardziej podejrzana.

MŁODE OSOBY AKTORSKIE. – Swoją sztukę traktuję bardzo autobiograficznie. Ale chciałbym też pograć heteronormatywnych cis-kolesi – mówi Edmund Krempiński, pierwszy wyautowany aktor trans zatrudniony w polskim teatrze publicznym.

Krzysztof Garbaczewski wraca w niewielkim teatrze, ale w wielkim stylu. Podróże Guliwera wydają się stworzone po to, by wystawił je akurat ten reżyser. Powstało nieoczywiste, mądre i szaleńczo atrakcyjne przedstawienie.