Przydałaby się strategia
TANIEC W „TEATRZE”. Instytut będzie znów instytucją bliższą środowisku – mówi Joanna Szymajda, nowa dyrektorka Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca. I zapowiada powstanie osobnego Instytutu Tańca.
Witold Mrozek
Krytyk teatralny i dziennikarz. Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, doktorant Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2012 roku współpracuje z „Gazetą Wyborczą”, publikował m.in. w „Dwutygodniku”, „Berliner Zeitung”, „Krytyce Politycznej” i „Didaskaliach”. Redaktor „Teatru”. Pochodzi z Bytomia.
Ku pokrzepieniu serc
Chłopki ze Współczesnego wahają się między dobitną narracją o historycznej krzywdzie a podejrzanie uroczą celebracją rodzinnych opowieści.
Równia pochyła
Ludzie bezdomni? Przecież to nawet nie jest lektura szkolna. W Gliwicach lekceważony przez lata Judym – symbol społecznika-przegrywa – nabiera emocji, współczesnego tempa, politycznego gniewu.
25xXXI. Spektakle ćwierćwiecza. BYŁ SOBIE ANDRZEJ ANDRZEJ ANDRZEJ I ANDRZEJ
Mimo gestów uznawanych za wulgarne spektakl Strzępki i Demirskiego był dziełem na wskroś inteligenckim – rozliczeniem wypalonej inteligenckiej elity z niewywiązywania się z inteligenckiego obowiązku tworzenia kultury diagnozującej własną wspólnotę.
25xXXI. Spektakle ćwierćwiecza: AUSLÖSCHUNG / WYMAZYWANIE
Zaduch wracał tu jako figura uwięzienia w konserwatywnej, autorytarnej formie, a gęstnienie atmosfery przy rodzinnym stole przekładało się na zagęszczenie akcji. Bo w Wymazywaniu nie było typowej dla Lupy celebracji powolnego dziania się. Choć spektakl trwał długo, to tętnił w nim intensywny rytm.
Kto ile zarabia w teatrze?
„To walka w kisielu – nie ma zbyt wielu zasad, a ten, kto lepiej walczy, dostaje więcej”. W polskim teatrze skończył się sezon na jawność stawek.
Usynowienie
Figurą rządzącą wyobraźnią polskiego teatru jest nie ojcobójca, ale „Wunderkind”, „cudowny chłopiec”, niepokorny, acz uroczy młodzieniec, w którego wspólnota teatralnych tatusiów, wujków i teściów wpatruje się jak urzeczona.
TadeuszMaszyna
„Byłem Panem Tadeuszem – mówi Vitalik Havryla w nowym spektaklu Wojtka Klemma z Teatru im. Juliusza Słowackiego. – Stałem na skraju ruczaju, słuchałem śpiewu ptaków i dźwięków nadchodzącej wojny. Z tyłu za mną ruiny Ukrainy, Litwy, Polski, Obojga Narodów, Kraju Lat Dziecinnych”.
„Przepraszam, że musieliście na to patrzeć”
W teatrze Cezarego Tomaszewskiego śmierć zawsze kryła się gdzieś za rogiem. Teraz, w granym w warszawskim Teatrze Studio U mnie wszystko w porządku, otworzyła drzwi na oścież. Z cienia, który kładł się na wszystkim, stała się głównym tematem.
MICHAŁ ZADARA: Będzie gruba kreska
„Zaczynamy od podstaw – rzetelne premiery, solidne finanse, pełne sale, zadowolona załoga”. Rozmowa z nowym dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu.