czerwiec 2026

Wizja Williama Kentridge’a nie jest łatwa w odbiorze i interpretacji. Moim zdaniem stanowi to jej zaletę, ale rozumiem, że część widowni mogła wystawić na zbyt ciężką próbę. W niczym jednak nie zaburzyła strony muzycznej Orfeusza w Glyndebourne. 

Bardouil w Kolekcji prywatnej z perwersyjną przyjemnością zanurza się w obrazach cudzych tragedii: upadłych gwiazd, rozbitych życiorysów, cierpiących kobiet.

Anna Karasińska tworzy prawdziwą scenę niezależną i alternatywną – choć może wcale nieteatralną. Scenę wędrowną, pojawiającą się raz tu, raz tam. Teraz – we Wrocławskim Teatrze Pantomimy.

Kulturalna w Dramatycznym, barStudio w Studio, Wars & Sawa w Nowym, The Cool Cat w TR, Bula w Ochocie, a od niedawna także zupełnie osobny przypadek w tym zestawieniu, czyli Turnus w Komunie – w tych warszawskich miejscach pisze się nowy rozdział długiej historii pt. „Knajpa w teatrze”.

Wyjątkowo ruchliwe rodzeństwo z Białegostoku, które w dzieciństwie zaczęło od turniejów tańca towarzyskiego i latino, dziś rozwija performatywne talenty w autorskim teatrze i nowej choreografii nie tylko na polskich scenach. Natalia Sakowicz-Cempura i Paweł Sakowicz opowiadają o swojej artystycznej drodze czasem usłanej brokatem, zawsze zroszonej potem.

– Niemcy oniemiały i zamilkły. Społeczeństwo niemieckie wydaje się być w momencie paraliżu. Totalnej niemocy, niemożności ustawienia się po którejś ze stron – tak to odbieram w kontekście największych zbrodni i największych okropności naszych czasów, czyli ludobójstwa w Gazie – mówi Marta Górnicka po premierze Kassandry w berlińskim Maxim Gorki Theater.

Barbara Wysocka słusznie zwraca uwagę, że Shakespeare świetnie sprawdza się na pustej scenie, grany poza czasem, w niedookreślonej przestrzeni. Ale czy słusznie przenosi to podejście na XIX-wieczną adaptację Romea i Julii Charles’a Gounoda?

Twórczynie Prania muzgó kupują w darknecie fałszywy dowód osobisty i na jego podstawie kreują personę Karola Warkockiego. Zakładają mu konto na Facebooku i obserwują działania algorytmów, które szybko zaczynają podsuwać Karolowi treści skrajnie prawicowe.

Dulska wiecznie żywa, ale właściwie jaka Dulska? Anna Augustynowicz w Teatrze Narodowym i Agnieszka Glińska oraz Franciszek Przybylski w Teatrze Telewizji proponują dwa różne odczytania klasycznej sztuki.

– Nawet jeśli interesują mnie konflikty współczesności, to staram się je przekładać na inny wymiar, a nie prezentować w formie opinii czy ilustracji. Uważam, że teatr aktywistyczny niczemu tak naprawdę nie służy – mówi włoski reżyser Romeo Castellucci po pokazach Bereniki na Warszawskich Spotkaniach Teatralnych.