maj 2026

Teatr Klucz po raz kolejny zawstydza teatralny mainstream. Intro to jednocześnie absurdalna fiesta i polityczny cios w nos mentzenów tego świata. Nie wiecie, po co komu sztuka i artyści? Jedźcie do Poznania.

– Miałam 21 lat, kiedy pierwszy raz migałam na scenie. Wtedy zrozumiałam, co naprawdę chcę robić w życiu – mówi Dominika Kozłowska, pierwsza w polskim teatrze niesłysząca aktorka na etacie.

Muszenie Jagody Szelc jest jakby brakującym rozdziałem Melodramatu Anny Smolar. Pokazuje perspektywę dorosłego dziecka alkoholika.

Nowy serial: rozmowy o najważniejszych rolach polskiego teatru pierwszej ćwiartki XXI wieku.

Kończące pochód Hamletów współczesnych prapremierowe przedstawienie dramatu Pawła Demirskiego ma ambicje mierzenia się z traumatycznym doświadczeniem osobistym i pokoleniowym. Okazuje się jednak nieświadomym pokazem źródeł dzisiejszej niemocy polskiego teatru.

Sprawiedliwy. Studium przypadku przywołuje społeczne napięcia wywołane sprawą Luigiego Mangione i pyta, dlaczego tak wielu ludzi chce zobaczyć w nim kogoś więcej niż podejrzanego o morderstwo: ofiarę systemu, bohatera, rewolucjonistę.

Spektaklowi Kalwat brakuje gradacji, celu, nadrzędnego zamysłu. Jak na traktat filozoficzny jest zbyt powierzchowny i chaotyczny, jak na teatralny eksperyment – za bardzo skonwencjonalizowany i epigoński.

11 maja dyrektor Boris Kudlička ogłosił program sezonu 2026/2027 w TW–ON. Chyba nikt nie spodziewał się aż takiej feerii fajerwerków. Premier operowych odbędzie się aż osiem, pięć z nich to spektakle twórców ze ścisłej czołówki światowej, w tym cztery koprodukcje.

Sceny intymne to nie tylko nagie sceny symulowanego seksu, ale również przemoc fizyczna i seksualna, pocałunki, bliskość cielesna, praktyki lekarskie. Obecność koordynatora na planie filmowym staje się standardem – a jak jest w teatrze?

Są arie, są duety i jest zbiorowy przebojowy finał. Twórcy nowej telewizyjnej Moralności pani Dulskiej zdają się mówić wprost: Zapolską trzeba grać lekko, bawić się jej ostrymi, trafnymi portretami ludzi.