marzec 2026

MŁODE OSOBY AKTORSKIE. – Kult pracy, poświęcania duszy, ciała i całego siebie w imię nie wiadomo do końca czego wciąż ma się na tej uczelni dobrze – mówi Agnieszka Rajda, studentka warszawskiej Akademii Teatralnej i odtwórczyni głośnych ról w spektaklach Katarzyny Minkowskiej i Agaty Dudy-Gracz.

Miłość romantyczna to dla teatru artystycznego temat trzeciorzędny. Inaczej niż dla całej reszty współczesnej kultury. Dlaczego artyści nie robią spektakli o miłości? Boją się ckliwości? A może nie potrafią?

Coś, co u Białoszewskiego było żywym zapisem doświadczenia i czasu – zainscenizowane w 2026 roku wydaje się konwencją powtórzoną już milion razy w serialach, wywiadach, felietonach, dowcipach i anegdotach – przez co zbanalizowaną. Na szczęście spektakl oferuje więcej niż jedynie „absurdy PRL”.

Little Gosi Wdowik to wspaniały spektakl. Piękny wizualnie i afektywny aż strach. Niewiele tu miejsca na myślenie, za to mnóstwo na przeżywanie. Byliście kiedyś szesnastolatkiem albo mieliście z szesnastolatkiem kontakt? No to wiecie, że chłopięce dojrzewanie nie jest najłatwiejsze.

W teatrze dominuje dziś pokolenie twórców wychowanych na popkulturze. Muzyka, po którą sięgają, pełni głównie funkcje sentymentalne. Kiedyś była buntownicza, a jej wykorzystanie dowodziło odwagi, dziś jest nostalgiczna i pomaga wykreować strefę komfortu.

– Okazało się, że ja ten tekst rozumiem jak stara kobieta. Jestem tą starą kobietą – mówi Irena Jun. Jej monodram Stara kobieta wysiaduje zobaczymy w Teatrze Telewizji 27 marca, w Międzynarodowym Dniu Teatru.

Z czym tu na koniec zostajemy? Z sugestią, by nie ufać mieszczanom, ci bowiem zainteresowani są tylko zyskiem? Trochę mało. Lalka w Dramatycznym rozczarowuje.

Poezja śpiewana w czarnej sukience to „zapleśniały stereotyp”? We Wrocławiu rusza Przegląd Piosenki Aktorskiej, a weterani tego gatunku i nowe gwiazdy mówią „Teatrowi” o szukaniu nowych form i grze z konwencjami.

Spektaklowi Aleksandry Bielewicz brakuje deklarowanej wkładki ideologicznej. Wychodzenie z roli ofiary? Dementowanie etosu bohatera? Odzyskiwanie sprawczości? Przykrywają to trendy kostiumy i efektowne światła.

Scenariusz Wyspy jest związany z osobistą historią reżyserki: wieś Pachomowo na Białorusi, z której pochodzi jej rodzina, została w latach sześćdziesiątych XX wieku zalana, a mieszkańcy wysiedleni z powodu budowy zapory i zbiornika systemu wodnego Wilejka-Mińsk. Jest to zatem historia odpominania, szukania własnych korzeni, powrotu do wyobrażonej przeszłości.