październik 2026

Dominika Knapik i Patrycja Kowańska opowiadają o przemocy normy, wykorzystując estetykę mediów społecznościowych i własne, dobrze już rozpoznawalne strategie performatywne.

Różne artystki, różne dyscypliny, różne pomysły, jeden spektakl. Brzmi jak przepis na katastrofę. W najlepszym wypadku na proces, taki eee, no wiecie, eksperymentalny. Tymczasem niespodzianka! Collage to przykład teatru, którego w Polsce bardzo brakuje.

– Pominięte życia obchodzą mnie najbardziej – mówi Jolanta Janiczak. Właśnie ukazuje się wybór jej tekstów teatralnych: Do kogo należy twoja cisza?

Zwierzęta w warszawskim Doktorze Dolittle potrafią opowiadać. Muszą przełamać swój strach czy nieśmiałość, ale ostatecznie okazują się narratorami doskonałymi.

Kogo ucieszył pomysł połączenia TR Warszawa i Pawilonu Tańca? Na razie nikogo z zainteresowanych.

W toruńskim Tytusie Andronikusie Marcin Liber podąża za szekspirowską wizją świata, w którym kolejne akty bezprawia nieustannie legitymizowane są przez prawo.

Dryfowi niewiele można zarzucić. To spektakl, który daje autentyczną przyjemność oglądania, a przy tym pozwala zajrzeć we wrażliwość nastolatków wchodzących w dorosłość. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że już to gdzieś widzieliśmy.

Wieczór na Nie-Boskiej komedii Piotra Pacześniaka w Teatrze Polskim w Poznaniu nie będzie łatwy i przyjemny. Ale wart podróży i wysiłku. W świecie wszechobecnej łatwości, przymilności i uproszczenia teatr jako sztuka dająca do myślenia ma coraz większy sens i wartość.

Jedna z ciekawszych propozycji w repertuarze Teatru Śląskiego mówi o tematach dobrze dziś znanych: dziedziczeniu rodzinnych traum i uwikłaniu w przeszłość.

Adaptując powieść Julie Myerson, Gosia Wdowik sięga po historię uzależnienia córki opowiedzianą z perspektywy matki-pisarki. Najciekawszy wątek tej opowieści, dotyczący prawa autora do zawłaszczania cudzych doświadczeń, ginie jednak pod ciężarem rodzinnego dramatu.