wrzesień 2026

– Brakuje mi lesbijskich historii celebrujących tożsamość, a nie skupionych wyłącznie wokół dramatu ujawniania się, ukrywania czy cierpienia. Potrzebuję historii, które wzmacniają. Pisząc takie teksty, wzmacniam również samą siebie – mówi Helena Urbańska o swoim debiucie dramatopisarskim i reżyserskim. Premiera Krótkiego spektaklu o matce i córce 17 września w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

Deus sex machina Agnieszki Jakimiak i Mateusza Atmana obiecuje namysł nad możliwością budowania bliskich relacji z nieludzkimi podmiotami. Ostatecznie proponuje jednak przede wszystkim gotową diagnozę męskiego pożądania.

Świetnie się to ogląda, spektakl działa, a publiczność często reaguje śmiechem. Gruba i Głupia na scenie mają w sobie rodzaj autentyczności, której chce się kibicować. Tylko ten temat.

Czy reżyseria światła to osobny zawód teatralny? Nie wszyscy tak myślą. Przedstawiamy raport o stanie środowiska.

Warszawa się zmieniła, zmienił się styl życia, musiał się zmienić także bohater. Być jak czterdziestolatek to gorzki portret mężczyzny w kryzysie, który nie wierzy już, że najważniejsze sprawy są jeszcze przed nim.

To duża rzecz i ważny gest, że jeden z najważniejszych polskich reżyserów ostatnich trzydziestu lat pracuje w Kijowie pod regularnym rosyjskim ostrzałem. Zwłaszcza że efekt artystyczny jest satysfakcjonujący.

30 września mija termin zgłaszania tekstów w ogłoszonym przez Teatr Narodowy i Stowarzyszenie Autorów ZAiKS Konkursie na Sztukę Teatralną. Przedsięwzięcie wyróżnia się rozmachem i zapewne dlatego już budzi duże środowiskowe kontrowersje.

„Zamiast zniszczyć wszystkie sekslalki, zamiast atakować ich użytkowników i krytykować producentów, możemy spróbować je przechwycić i użyć do tego, do czego zostały stworzone: do zabawy”. Agnieszka Jakimiak i Mateusz Atman tłumaczą, dlaczego zaprosili seksroboty na scenę Wrocławskiego Teatru Współczesnego. Premiera Deus sex machina już 11 września.

Szkoła uwodzenia wpisuje się w konsekwentnie realizowaną od czterech lat interdyscyplinarną i proukraińską praktykę Magdy Szpecht, ulokowaną na styku performansu, dokumentu, aktywizmu i forensyki.

Obszańskiej udało się przekształcić doświadczenie szkolnej opresji w afirmację młodych ciał, młodych głosów i młodej energii.