wrzesień 2026

Maciej Gdula polemizuje z Janem Kottem i przekonuje, że światem bynajmniej nie rządzi Wielki Mechanizm. Problem w tym, że ta nowa interpretacja Williama Shakespeare’a upraszcza jego dramaty, prześlepia ich wieloznaczność.

Janusz Korczak nie był człowiekiem teatru. Ale chyba marzył o teatralnej karierze.

Portretując świat dworu i rządu, reżyser powstrzymał się od puszczania oka do starszej publiczności. W telewizyjnym Królu Maciusiu Pierwszym oglądamy typy ludzkie i mechanizmy działania, a nie polityczne aluzje.

Rozmowy o najważniejszych rolach polskiego teatru pierwszej ćwiartki XXI wieku.

Po dwóch dekadach budowania muzeów i filharmonii przyszedł czas na teatry. Znowu słyszymy o ikonach i wizytówkach miast, znowu oceniamy po wizualizacjach. Jakie budynki – i strategie – się za nimi kryją?

– Nawet jeśli wykonujesz tę pracę uczciwie i transparentnie, to po kilku latach wytwarza się wokół ciebie pole władzy, które z biegiem czasu staje się coraz większe, tworzy się dwór, powstają frakcje – mówi Paweł Dobrowolski, dyrektor Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie, uznany przez redakcję „Teatru” za jedną z osób o największym wpływie na realia rodzimej sceny. Co może dziś dyrektor teatru?

Teatr, który jeszcze nie tak dawno produkował dyskomforty, budził dyskusje i inspirował do myślenia pod prąd, dziś kręci się w kółko, reprodukuje własne pomysły i estetyki, samodzielnie porusza się jedynie między gabinetem terapeuty dla pozyskania treści a siłownią dla wypracowania formy.