Recenzje

Nie da się opowiedzieć o sztuce krytycznej, której znaczącym przykładem jest Piramida zwierząt Katarzyny Kozyry, bez opowieści o transformacji.

Mateusz Pakuła sięga po powieść Macieja Miłkowskiego z ambicją na stworzenie teatralnych Dwunastu gniewnych ludzi. Kończy się jednak na argumentacyjnym ping-pongu z ustalonym wcześniej wynikiem.

Ewa Platt rysuje prosty obraz polskiej wsi: wóda, chleb, kiełba i Kościół. Trudno zrozumieć, czemu ma służyć to powielanie stereotypów i po co jej Reymont.

Szczawińska i Wawer w telewizyjnej wersji Matki Joanny od Aniołów nie krzyczą. Prowadzą swoją walkę w sposób pokojowy, lekki. Na przyciszeniu, subtelnie odwołując się do głośnych debat współczesności.

Lata mijają, a Klata wciąż opowiada to samo: że ojczyzna w śmiertelnym niebezpieczeństwie, że trzeba budzić się ze snu i łapać za broń, ostrzyć kosy i ruszać na wroga. Odpowiedzią na każde nowe wydarzenie zawsze jest tu powrót do ustawień domyślnych, czyli do polskiej martyrologii w wersji hard.

Barbara Bendyk i Krysia Bednarek stworzyły czułą, słodko-gorzką opowieść o kobiecości. Czas na wielki numer to portret siostrzeństwa ponad pokoleniami.

Czy eksperymentując z mniej znanymi opowiadaniami Olgi Tokarczuk, Michał Zadara starał się dowieść wysokiej rangi całej jej twórczości? Jeśli tak, to wyszło na odwrót.

Wtórna teza o odwiecznej polaryzacji, która trawi nasz naród i której przykładem ma być tragedia z przeszłości, prowadzi w spektaklu Szydłowskiego do równie banalnej konkluzji – biada nam, jeśli się nie opamiętamy. Oczywiście nie ma tu żadnego pomysłu, jak mielibyśmy się opamiętać.

„Żyli długo i szczęśliwie”. Wszystko nieprawda, a przynajmniej nie zawsze. Okłamano nas. Ale kto to zrobił?

Buszewicz i Sobik z premedytacją mnożą odniesienia, cytaty i parafrazy z filmów oraz seriali – od Funny Games Michaela Hanekego po kultowe Z Archiwum X. Osią spektaklu staje się seria wyzwań, przypominających rodzaj dramatoterapii.