listopad 2025

Dużo ze sobą gadają. Kiedy nie mogą się dogadać, robią głosowanie. Na szczęście prowadzą teatr we trójkę, więc zawsze w takich sytuacjach jest 2 do 1. Dyrektorskie trio w warszawskiej Komedii pokazuje, że inne zarządzanie w polskim teatrze jest możliwe.

Nie da się opowiedzieć o sztuce krytycznej, której znaczącym przykładem jest Piramida zwierząt Katarzyny Kozyry, bez opowieści o transformacji.

Mateusz Pakuła sięga po powieść Macieja Miłkowskiego z ambicją na stworzenie teatralnych Dwunastu gniewnych ludzi. Kończy się jednak na argumentacyjnym ping-pongu z ustalonym wcześniej wynikiem.

Ewa Platt rysuje prosty obraz polskiej wsi: wóda, chleb, kiełba i Kościół. Trudno zrozumieć, czemu ma służyć to powielanie stereotypów i po co jej Reymont.

Krakowskie Forum Młodej Reżyserii to nie tylko konkurs najlepszych prac studenckich. To również szansa na zdobycie pracy – w końcu to tu zjeżdżają niemal wszyscy potencjalni pracodawcy.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

Szczawińska i Wawer w telewizyjnej wersji Matki Joanny od Aniołów nie krzyczą. Prowadzą swoją walkę w sposób pokojowy, lekki. Na przyciszeniu, subtelnie odwołując się do głośnych debat współczesności.

Lata mijają, a Klata wciąż opowiada to samo: że ojczyzna w śmiertelnym niebezpieczeństwie, że trzeba budzić się ze snu i łapać za broń, ostrzyć kosy i ruszać na wroga. Odpowiedzią na każde nowe wydarzenie zawsze jest tu powrót do ustawień domyślnych, czyli do polskiej martyrologii w wersji hard.

Barbara Bendyk i Krysia Bednarek stworzyły czułą, słodko-gorzką opowieść o kobiecości. Czas na wielki numer to portret siostrzeństwa ponad pokoleniami.

Kiedy wchodziłam do sali teatralnej, o całej sprawie wiedziałam już tyle, że nie spodziewałam się, by przygotowane przez Milo Raua i Servane Dècle czytanie performatywne materiałów postępowania sądowego przeciwko gwałcicielom Gisèle Pelicot mogło mi coś nowego odsłonić czy głębiej poruszyć. Myliłam się.