Tomasz Plata

Dyrektor Krzysztof Głuchowski schodząc ze sceny, mówi: „Mam dość teatru”. To jedyny moment Wyzwolenia Mai Kleczewskiej, w którym zmęczona publiczność na chwilę ożywa, a między nią a aktorami nawiązuje się nić porozumienia.

Wajdi Mouawad i Krzysztof Warlikowski uwierzyli, że znaleźli lekarstwo na traumę. To słowa, opowieści, narracje. Brzmi naiwnie? No właśnie.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

Lata mijają, a Klata wciąż opowiada to samo: że ojczyzna w śmiertelnym niebezpieczeństwie, że trzeba budzić się ze snu i łapać za broń, ostrzyć kosy i ruszać na wroga. Odpowiedzią na każde nowe wydarzenie zawsze jest tu powrót do ustawień domyślnych, czyli do polskiej martyrologii w wersji hard.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

W najbliższych dniach do wybranych księgarni kameralnych w całej Polsce trafi nowy numer „Teatru” w odświeżonej postaci.

Trzy zdjęcia, trzy opowieści o rolach sprzed lat.

Miała być prowokacja, wyszła powtórka z dawno przerobionych lekcji. Maja Kleczewska na początek swojej dyrekcji w warszawskim Teatrze Powszechnym wyreżyserowała Sublokatorkę wg prozy Hanny Krall.