grudzień 2025

Zemsta na mężczyznach to wznoszący trend w kulturze. Zanim nazwiemy to mizandrią, sprawdźmy statystyki dotyczące przemocy ze względu na płeć. Fantazje są niewinne, za to winni przemocy są najczęściej mężczyźni.

Żeby stać się współtwórcą danej literatury, nie wystarczy opanować język – przekonuje Iwan Wyrypajew – należy wejść w kod kulturowy danego narodu. To bardzo trudne, o ile w ogóle możliwe.

Seks, przemoc, narkotyki, Pasolini, de Sade, niezły Jacek Poniedziałek, słaba dramaturgia, nużące i wtórne sekwencje choreograficzne – Piotr Mateusz Wach reżyseruje w Teatrze Nowym Proxima.

Filokteja. Powrót to wielogłosowa opowieść o samotności z ludzką twarzą i wymykającej się stereotypom. Bez sentymentalizmu, moralizatorstwa i popsychologii.

W czternastogodzinnych Dziadach Michała Zadary teatr miał posłużyć za narzędzie badawcze, które rozjaśni tajemnice jednego z najbardziej zagadkowych utworów w polskiej kulturze. Produkcja przedstawienia wymagała tak wielkiego wysiłku organizacyjnego i finansowego, że realizowano je etapami.

Krystyna Janda nadaje w tym spektaklu godność powszechnemu doświadczeniu kobiet. Ich niewidzialna praca zostaje uobecniona na scenie – mała narracja o codziennym bohaterstwie zostaje wydobyta z cienia wielkiej historii.

Premiera Tu mówi Chór była jak haust świeżego powietrza. Na fali sukcesu Górnicka zaczęła doskonalić swoją formułę pracy oraz sfeminizowany i upolityczniony format antycznego chóru. Spektakl ruszył w światowe tournée, zgarniając nagrody za nowatorskość, energię i siłę przekazu.

Autobiograficzne solo Rafała Urbackiego było wśród pierwszych polskich choreografii krytycznych. Piętnaście lat po premierze pozostaje jedną z najdojrzalszych i najradykalniejszych.

Przypominamy pierwszą rozmowę z Piotrem Cieplakiem opublikowaną na łamach „Teatru”, przeprowadzoną chwilę po wrocławskiej premierze legendarnej Historyi o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim. Wybitny reżyser zmarł 7 grudnia 2025.

Nie ma polskiego teatru bez rozrachunków z romantyzmem. W ostatnim ćwierćwieczu jednym z najciekawszych głosów w tej dyskusji była inscenizacja komedii znakomitego znawcy epoki wyreżyserowana przez jej przenikliwego krytyka.