Recenzje

Na telewizorze wyświetla się mój numer. Niepewnie wstaję z krzesła, podchodzę do stanowiska, jestem poproszona o zejście do piwnicy. Siadam w półmroku naprzeciwko nieznanej mi osoby.

Miała być prowokacja, wyszła powtórka z dawno przerobionych lekcji. Maja Kleczewska na początek swojej dyrekcji w warszawskim Teatrze Powszechnym wyreżyserowała Sublokatorkę wg prozy Hanny Krall.

„Byłem Panem Tadeuszem – mówi Vitalik Havryla w nowym spektaklu Wojtka Klemma z Teatru im. Juliusza Słowackiego. – Stałem na skraju ruczaju, słuchałem śpiewu ptaków i dźwięków nadchodzącej wojny. Z tyłu za mną ruiny Ukrainy, Litwy, Polski, Obojga Narodów, Kraju Lat Dziecinnych”.

Janusz Korczak na fali zainteresowania ideą spółdzielczości postanowił przybliżyć ją w przystępny sposób młodym czytelnikom. Sto lat później podobne cele przyświecają Staremu Teatrowi.

Marcin Wierzchowski wraca do jednego z najbardziej ikonicznych filmów lat 90., by sprawdzić, czy pętla czasu może być równie efektowna w teatrze.  

Co z młodymi dorosłymi, którzy siedzą teraz w brytyjskich i amerykańskich więzieniach, bo nie chcą oddychać syfiastym powietrzem i jeść mikroplastiku? Czy to nie oni są autentycznymi spadkobiercami hipisów, którzy obronę Gai przedłożyli nad wyzwolenie seksualne i ćpanie?

Być może sztuka Masłowskiej wciąż trafnie diagnozuje pewne ponadczasowe problemy – jak brak porozumienia między pokoleniami – ale nie opisuje już naszego świata.

Wędrując znanymi korytarzami teorii feministycznych, dotarliśmy do ściany. Palestyna. Ludobójstwo. Nasza bezsilność. Ostatnia część zrealizowanego przez różne artystki tryptyku to jak dotąd jedna z najmocniejszych wypowiedzi rozpoczynającego się sezonu.

Karolina Kraczkowska w Sublime nagle wydobywa się z pięknej rozpaczy i roztańcza w abstrakcji, rozgaszcza we wzniosłości – na własnych zasadach.

Zmultiplikowany Bóg, opierając stopę na lśniącej kuli, podirytowanym tonem zapewnia nas o końcu końców. Nie za rok. Teraz. Spoiler alert: nic z tego nie będzie.