Recenzje

Ludzie bezdomni? Przecież to nawet nie jest lektura szkolna. W Gliwicach lekceważony przez lata Judym – symbol społecznika-przegrywa – nabiera emocji, współczesnego tempa, politycznego gniewu.

Trudno uchwycić główną myśl spektaklu – być może jej nie ma. Z pewnością twórcy i twórczynie podkreślają znaczenie uzależnień we współczesnym świecie, ale nie aktualizują ich o nowe zagrożenia związane z rozwojem technologii.

Twórcy wykorzystują Moliera, serial Biały Lotos oraz szereg innych odniesień kulturowych, by opowiedzieć o społecznym rozpadzie, schyłku cywilizacji i katastroficznej wizji ludzkości.

Zemsta na mężczyznach to wznoszący trend w kulturze. Zanim nazwiemy to mizandrią, sprawdźmy statystyki dotyczące przemocy ze względu na płeć. Fantazje są niewinne, za to winni przemocy są najczęściej mężczyźni.

Żeby stać się współtwórcą danej literatury, nie wystarczy opanować język – przekonuje Iwan Wyrypajew – należy wejść w kod kulturowy danego narodu. To bardzo trudne, o ile w ogóle możliwe.

Seks, przemoc, narkotyki, Pasolini, de Sade, niezły Jacek Poniedziałek, słaba dramaturgia, nużące i wtórne sekwencje choreograficzne – Piotr Mateusz Wach reżyseruje w Teatrze Nowym Proxima.

Filokteja. Powrót to wielogłosowa opowieść o samotności z ludzką twarzą i wymykającej się stereotypom. Bez sentymentalizmu, moralizatorstwa i popsychologii.

Teatr dla młodzieży czy teatr tłumaczący młodzież dorosłym? Spektakl czy film dokumentalny? Greta Agnieszki Jakimiak i Mateusza Atmanato teatralno-aktywistyczny projekt w Teatrze Ochoty.

„Jak wzbudzić w patrzących krzyk, torsję, mdłości?” – pyta aktorka ze sceny. Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin mają kilka pomysłów. Nie wiadomo tylko, po co właściwie chcą to robić.

Nie przejmuję się tym, że łzy leją mi się na sweter, bo dziewczyna w fotelu obok też pociąga nosem i szuka chusteczek w torebce. Ten spektakl ogląda się ze ściśniętym gardłem, a jednocześnie nie brakuje w nim humoru i teatralnej widowiskowości. Minkowska nie zapomina o nadziei.