Recenzje

Jeśli czekacie na teatr, który na serio podejmie postulaty filozofii degrowth, to na pewno nie jest to teatr Łukasza Twarkowskiego.

Performerzy są nadzy w ten odważny sposób, który nie ukrywa anatomicznych detali genitaliów. Mimo skojarzenia z pornograficznymi zbliżeniami ich ciała są autentyczne i pozbawione wulgarności, patrzymy na nie raczej z szacunkiem niż voyeurystycznym podnieceniem.

Robert Talarczyk i Szczepan Twardoch nie bawią się w subtelności. Oglądamy galerię typów polskiego warcholstwa, pieniactwa, zacietrzewienia, zakapiorstwa, urażonej dumy. Wszyscy wszystkich nienawidzą, tymczasem Ruscy stoją u bram.

„W życiu chodzi o dwie rzeczy, władzę i miłość, wybierzmy mniejsze zło” – mówi jedna z postaci. Ale TRZASK PRASK to coś więcej niż love story. To opowieść o zagubionym pokoleniu, które usiłuje się odnaleźć. I średnio mu to wychodzi. Trudno się zatrzymać, gdy wszystko się rusza.

Spory gumowy penis porusza się w takt wiersza Allena Ginsberga, rytmicznie i z przejęciem deklamowanego przez skrytego w kulisie aktora. Dildo jest trochę jak kukiełka, a trochę jak kostur biblijnego proroka, surowo wieszczącego apokalipsę.

Grzechem pierworodnym spektaklu Piotra Ratajczaka jest rozpaczliwe pragnienie uczynienia z Przedwiośnia komentarza do bieżących spraw politycznych.

Nie ma w Un-packing miejsca na ciszę, oddech, refleksję. Ze sceny pada mnóstwo słów, jakby artyści zapomnieli o istnieniu zasady show, don’t tell.

Twórcy spektaklu Po Galicji. Kilka historii próbują przywołać świat, którego już nie ma. Przekonują, że nie trzeba w tym celu odprawiać tajemniczych rytuałów, ani odwiedzać miejsc pamięci. Wystarczy opowieść.

Od pierwszej sceny Anna Smolar trafia w sedno napięć, zarówno społecznych, jak i osobistych, grając na najczulszej strunie wielu z nas – na strachu przed utratą miejsca, w którym czujemy się bezpieczni.

Maja Kleczewska nie byłaby sobą, gdyby kapitalizm nie wyzwalał w bohaterach jej Ziemi obiecanej skrajnych stanów emocjonalnych – ekstaz, załamań czy napadów wściekłości.