Recenzje

Janusz Korczak na fali zainteresowania ideą spółdzielczości postanowił przybliżyć ją w przystępny sposób młodym czytelnikom. Sto lat później podobne cele przyświecają Staremu Teatrowi.

Marcin Wierzchowski wraca do jednego z najbardziej ikonicznych filmów lat 90., by sprawdzić, czy pętla czasu może być równie efektowna w teatrze.  

Co z młodymi dorosłymi, którzy siedzą teraz w brytyjskich i amerykańskich więzieniach, bo nie chcą oddychać syfiastym powietrzem i jeść mikroplastiku? Czy to nie oni są autentycznymi spadkobiercami hipisów, którzy obronę Gai przedłożyli nad wyzwolenie seksualne i ćpanie?

Być może sztuka Masłowskiej wciąż trafnie diagnozuje pewne ponadczasowe problemy – jak brak porozumienia między pokoleniami – ale nie opisuje już naszego świata.

Wędrując znanymi korytarzami teorii feministycznych, dotarliśmy do ściany. Palestyna. Ludobójstwo. Nasza bezsilność. Ostatnia część zrealizowanego przez różne artystki tryptyku to jak dotąd jedna z najmocniejszych wypowiedzi rozpoczynającego się sezonu.

Karolina Kraczkowska w Sublime nagle wydobywa się z pięknej rozpaczy i roztańcza w abstrakcji, rozgaszcza we wzniosłości – na własnych zasadach.

Zmultiplikowany Bóg, opierając stopę na lśniącej kuli, podirytowanym tonem zapewnia nas o końcu końców. Nie za rok. Teraz. Spoiler alert: nic z tego nie będzie.

Śmiech pozwala na demaskacje konkretnych przekroczeń, szczególnie w obszarze seksualnych obsesji, relacji kazirodczych i pedofilskich, praktykowanych przez część Ibsenowskich bohaterów.

Niegdysiejszy ojcobójca Grzegorz Jarzyna na nowym dla siebie terenie Teatru Polskiego raczej moralizuje, niż trwoży, bardziej wyraża troskę, niż nawołuje do przyklejania się do ulic, oblewania farbą, wchodzenia na drzewa. Nakłania do działania przez myślenie.

Tadeusz Kabicz potrafi coś, co dla wielu reżyserów teatralnych jest wciąż nieosiągalne – tworzy dzieła krótkie, a niegłupie. Jest w stanie obrazem zastąpić sporo linijek tekstu. Nareszcie. Ktoś. W końcu.